Biz öğrenciler, gençler neden bu kadar yorgunuz? Üzerine düşünmeden yargılamak kolay dimi ? Bakalım ne yapıyorlar. Daha doğrusu, ne yapıyoruz biz gençler? Biz gençler hedeflerimizi gerçekleştirmek istiyoruz. Ama önce, bu ekonomik şartlarda temel ihtiyaçlarımızı karşılayabilmek zorundayız. Karnımız doysun, yol paramız çıksın, kiramız ödensin. Sonra iyi bir gelecek, sonra “en iyi versiyonumuz”… Sıralama hep değişiyor ama yük hep omuzlarımızda kalıyor. Hafta içi okula gidiyoruz. Okuldan çıkınca işe gidiyoruz. Gece ders yetiştiriyoruz. Yetmiyor; telefondan organizasyon, reklam, küçük işler… Bize gelen her işi işaretliyoruz. Çünkü seçme lüksümüz yok. Ama her “tamam” dediğimiz işte kendimizden biraz daha feragat ediyoruz. Bedensel olarak yoruluyoruz, ruhsal olarak eksiliyoruz. Aynı anda ailevi sorumluluklar, sosyal çevre sorunları, geleceğe dair kaygılar… Ve bütün bunların arasında mental sağlığımızı korumaya çalışıyoruz. Çalışıyoruz diyorum ama, ne kadar başarıyoruz? En son ne zaman oturup bir film izlediğimi ben bile hatırlamıyorum. Zamansızlık sadece takvimle ilgili değil. Enerji de yetmiyor. Para da yetmiyor. Bazen heves bile yetmiyor. Oturup bir köşe yazısı yazmak bile bir lüks gibi geliyor. Çünkü durmak cesaret istiyor artık. Düşünmek bile vakit istiyor. Belki de en yorucu olan şey şu: Sürekli güçlü olmak zorundaymışız gibi hissetmek. Sürekli üretmek. Sürekli yetişmek. Ama kimse sormuyor; yetişmeye çalışırken neleri kaybediyoruz? Biz tembel değiliz. Biz isteksiz değiliz. Biz şikayet etmeyi seven bir nesil değiliz, edebilecek lüksümüz yok. Biz sadece çok erken büyümek zorunda bırakılmış bir nesiliz. Ve belki de en çok ihtiyacımız olan şey para değil, biraz nefes, emeklerimizin karşılığını; Biraz zaman, Biraz durabilme hakkı.