Çevrecilik… Çok değerli bir kavram. Ama bir o kadar da dikkat edilmesi gereken… Çünkü artık sormamız gereken bir soru var: Neye göre, kime göre çevreciyiz? Akbelen’de kesilen ağaçlara tepki göstermek çevrecilik mi? Elbette öyle… Peki Muğla’da park tartışmaları, oradaki ağaçlara sessiz kalmak ne? Ya da biraz daha net soralım… Boşa akan sular, hoyratça tüketilen kaynaklar, denize bırakılan atıklar… Bunlar çevre meselesi değil mi? Rant uğruna doğanın betona teslim edilmesi, işlenebilecek en büyük çevre suçlarından biri değil mi? O zaman tekrar soruyorum; Çevrecilik tam olarak nedir? Benim aklıma bu sorunun cevabı denince ilk gelen isim Saynur Gelendost olur. Hayatımda gördüğüm en gerçek çevrecilerden biriydi. O, çevreyi savunurken olay seçmezdi. Siyasetle işi olmazdı. Parayla hiç olmazdı. Çevreciliği bir kariyer basamağı yapmadı. Bir vitrin olarak kullanmadı. Nerede yanlış varsa karşısına dikildi. Ve her duruşu ses getirdi. Bugün ise başka görüntüler görüyoruz. Bembeyaz kıyafetlerle yangın alanına gelenler… Elinde yangın tüpüyle küçücük bir çalıya müdahale ederken arkasına kameraları dizenler… Ayakkabısında tek bir is lekesi yok. Ama sosyal medyada kahramanlık hikayeleri hazır. Oysa benim gözümde gerçek kahramanlar başkalarıdır. Günlerce uyumadan alevlerle savaşan… Bir küreğin üzerinde yarım saat dinlenip tekrar ateşin içine giren… Canını hiçe sayan orman işçileri… Hatta bazen bir ağaç için şehit olan insanlar. Şimdi söyleyin… Kim çevreci? Siyaset uğruna şov yapan mı? Yoksa hayatını ortaya koyan mı? Çevrecilik çok kıymetlidir. Ama samimiyet ister. Bedel ister. Vicdan ister. Çevrecilik kamera karşısında değil, yangının ortasında, katledilen ağaçta, denize akan lağımda, boşa akan suda, betona karşı duruşta belli olur. Bugün herkesin kendine şu soruyu sorması gerekiyor; Çevre için cüzdanınızı mı seçersiniz… Yoksa kalbinizi mi? Kalbiyle, ruhuyla, bedeniyle çevreyi savunan tüm gerçek çevrecilere selam olsun…